“İnsan, şovunu yaptığı her şeyin fakiridir.”

Eşim Esra instagramdan göndermiş bu cümleyi:

“İnsan, şovunu yaptığı her şeyin fakiridir.”

Daha öncede okumuştum bunu

Sevdim aslında bu cümleyi.

Bu cümle bir hakaret değil.

Bir tespit.

Hem de çok can acıtan bir tespit.

Gösterme İhtiyacı Nereden Geliyor?

İnsan gerçekten sahip olduğu şeyi sergilemez.

Çünkü bilir.

İçindedir.

Yerleşmiştir.

Ama eksik olan şey bağırır.

Sessiz duramaz.

Parayı olan, parayı anlatmaz.

Bilgisi olan, bilgiyi pazarlamaz.

Gücü olan, gücünü ilan etmez.

Mutlu olan, mutluluğunu ispatlamaya çalışmaz.

Şov, çoğu zaman bir telafi refleksidir.

“Bende var” deme çabasıdır.

Aslında içten içe “ya yoksa?” korkusunun dışa vurumudur.

Sosyal Medya Çağında Fakirlik Türleri

Bugün fakirlik sadece parasızlık değil.

• Duygusal fakirlik → Sürekli ilişki paylaşanlar

• Özgüven fakirliği → Sürekli başarı hikâyesi anlatanlar

• Zihinsel fakirlik → Bilgiyi bağırarak satanlar

• Derinlik fakirliği → Gürültüyle var olmaya çalışanlar

En çok konuşanlar, en az bilenler değildir belki ama

en az emin olanlardır.

Sessizlik pahalı bir şeydir.

Herkes alamaz.

Şovun Kısa Vadeli Sarhoşluğu

Şov anlık bir rahatlama sağlar.

Bir alkış.

Bir beğeni.

Bir onay.

Ama geçer.

Ve geçince geriye şu kalır:

“Ben gerçekten neye sahibim?”

Eğer cevap yoksa, yeni bir şov gerekir.

Daha büyük.

Daha parlak.

Daha gürültülü.

Bu yüzden şov bağımlılık yapar.

Çünkü içi dolmaz.

Gerçek Zenginlik Gürültü Sevmez

Gerçek zenginlik:

• Anlatılmaz

• Sergilenmez

• Savunulmaz

Varlığı hissedilir ama ilan edilmez.

Derin insanlar genelde az konuşur.

Çünkü kelimeleri seçerler.

Ve seçmek, bolluk işidir.

Sonuç Yerine

İnsan, şovunu yaptığı her şeyin fakiridir.

Çünkü sahip olunan şey korunur,

eksik olan şey teşhir edilir.

Ve belki de olgunluk şudur:

Artık gösterecek bir şeyin kalmaması.

Çünkü her şey, olması gerektiği yerdedir.

İçeride.